با هوس عاشق آن چشمه نوریم هنوز                   وای و صد وای، کزین مرحله دوریم هنوز

نه کمال از دگران دیده، نه نقصان از خویش                  ای زمان آیینه بگذار که کوریم هنوز

چشم بستن به روی واقعیات و نادیده گرفتن اصول منطبق با عقل و دست یازیدن به هر وسیله ای برای مطرح شدن، ورطه ای است که خود بزرگ بینی و چشم و هم چشمی و توجیه های کودکانه و احساسی، انسان را به دام آن می کشاند. دوری و اجتناب از به کارگیری آنچه که در طول سالیان متمادی از سوی افراد مختلف بر آثر آزمون و خطا توام با بذل مال و جان، تحصیل تجربه شده تنها به بهانه عدم تاسی و تقلید، توجیهی بیش نبوده و نمی تواند راه گریزی از این اشتباه فاحش باشد. اگر نگاهی اجمالی و گذرا به سیر تحولی و تکاملی ملل جهان در هر زمینه ای داشته باشیم به روشنی در می یابیم که بهره گیری از آزموده های دیگران همواره مورد توجه بوده واین کار نه تنها نقطه ضعفی به حساب نمی آید، بلکه از نقاط قوت هم محسوب می گردد. باید توجه داشت که هدف از این کار کوتاه کردن راه نمی باشد بلکه پویایی، اجتناب از دوباره کاری و بروز خطاهای احتمالی، صرفه جویی در وقت و هزینه هنگفت جانی و مالی و ... مورد توجه است.

آنانی که از تجربه دیگران پند گرفته و آن را به کار می گیرند همیشه گامی رو به جلو دارند و آنانی که خود در پی کسب آزموده های آزموده شده اند گامی رو به عقب. از سویی دیگر باید بدانیم که سود جستن از تجارب نیاز مبرمی به پیشینه اطلاعاتی و آمادگی علمی، فنی، روحی و جسمی داشته و این امر به هیچ شکلی میسر نمی گردد مگر آموزش گام به گام و پله به پله توام بت گذراندن دوره ها و کلاسهای مختلف و بهره گیری از اساتید مجرب و آگاه که در نهایت تماما مبدل به تبحر و تجربه ای می شود برای استفاده از تجارب دیگران.

جورج برنارد شاو می گوید: (( انسان ها به طور نسبی عاقل هستند. اما عقلانیت آنها به تجربه شان بر نمی گردد بلکه به میزان ظرفیت آنها برای کسب تجربه بر می گردد.))

تجربه چیزی نیست که آن را در کیسه ای ریخته و هر کس به اندازه وسع و زور و بازویش از آن بردارد و یا به طریقی که در کشور ما بیشتر متداول است آن را با توصیه خویشاوندی و روابط به دست آورد. پروسه تجربه اندوزی راه طولانی و وقت گیری است. زمینه و بستر می خواهد، ظرفیت و جدیت می طلبد و از همه مهمتر باید طلبه و سالک راه باشی، هدف را خوب بشناسی و برای رسیدن به آن از هیچ کوششی دریغ نورزی. به خود و دیگران دروغ نگویی و بی کسب و پشتوانه تظاهر به دانش ننمایی، پرحوصله باشی و به آنچه که تحصیل کرده ای غره نشوی. راه دانش اندوزی را بی پایان بدانی و کمال کامل را در نزد جمع جستجو کنی و خود را علامه دهر ندانی. آنگاه می توان گفت که تجربه اندوخته ای.

(برگرفته از فصلنامه کوه)